ΠΑΤΡΙΔΟΦΑΝΕΙΑ του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου



Αφήστε τα κλάματα, τις προσευχές 

και τα τάματα στην σιωπή

σήμερα πρέπει... να σηκώσουμε τα χέρια

και να ρίξουμε μόνοι μας τον ουρανό.

Κανείς ουρανός ψεύτης

όσο κι αν βρέχει

δε θα μας πείσει πως είναι ο μόνος δρόμος.

Πολλές θάλασσες

πέρασαν απ’ το λιμάνι τούτο,

κι όλες μας είπαν 

πως τα χελιδόνια φέτος θ’ αργήσουν.

Στο διάολο τα χελιδόνια!

Στο στήθος μας τρικυμίζει κάθε μέρα

απέραντη η καταγάλανη λαλιά της Άνοιξης.


Στο αίμα μας κάθε μέρα 


βαφτίζεται το δίκαιο πατρίδα του Θεού.

Κι ο νους μας πεινασμένο σκυλί


που φυλά τα λόγια του Χριστού.


Φέρτε τα πιο κοφτερά μυαλά


να πελεκίσουμε από την ουλή του καλοκαιριού


το πιο αβύθιστο σκαρί 


κι όλοι μαζί να πλεύσουμε


μες στην ομίχλη των ελπίδων


με καπετάνιο το Πρώτα ο Θεός…


Μας είπαν να κοιτάξουμε


τις σημαίες που κυματίζουν


σα να αποχαιρετάνε τα αίματα


που για χάρη τους χυθήκανε.


Και εμείς τότε τους είπαμε:


«ο φόβος είναι το χασίσι


που πουλάει το σκοτάδι στην ψυχή μας,


και, όσο κι αν το θέλετε 


μαστουρωμένοι δεν είμαστε 


για να βλέπουμε κάθε βράδυ στον ύπνο μας


την Λευτεριά ντυμένη στα μαύρα να μας κλαίει.


Η Λευτεριά κάθε βράδυ μας στρώνει 


τα κυριακάτικα μας τραπέζια


στις ξάστερες αυλές του γαλαξία,


και, χτυπώντας το άδειο της ποτήρι 


στο τραπέζι λέει: «βάλε μια στάλα φως


στο κρασί μας κυρ-Ήλιε


κόψε μας μια φέτα απ’ τα φρέσκα όνειρα σου


και έλα να τσουγκρίσεις μαζί μας


τα νιάτα της Ανάστασης».


Η Λευτεριά κάθε βράδυ μας κερνά τον Ήλιο.


Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αναγνώστες